شعر - الا اى آفتاب سرخ محراب

http://www.emamreza.org/pic/1282989960_.jpg

شنیدم چون على(علیه‎السلام) شاه ولایت

به مسجد گشت زخمى، وان روایت

زمین چون آسمان گردید دلخون

ملائک مثل جن و انس، محزون

وزید از هر طرف، باد مخالف

خبر داد از ملالى سخت، هاتف

خبر داد از غروب مهر محراب

ز هجران بهار و بحر جلاب

در آن هنگامه، چون اصحاب مولا

به سوى منزل آوردند او را

به فجر افکند شاه دین نگاهى

کشید از عمق جان آنگاه آهى

سپس فرمود: یک عمر اى سپیدى

مرا این لحظه در بستر ندیدى

ولى اکنون ز تاثیر جراحت

مرا بینى به حال استراحت

الا اى آفتاب سرخ محراب

شما را کى سحرگه دید در خواب

سپیده بازتاب طلعت توست

شکوهش جلوه‎اى از رفعت توست

به شوق آن که از روى مناره

نماید درک نامت را دوباره

کند با شام تیره، سخت پیکار

ز میدانش براند عاقبت زار

شبت چون روز، آرى، با صفا بود

پگاه وصل و هنگام دعا بود

به وقت جنگ با کفران و بیداد

نمازت چون همیشه بود در یاد

نمازى کامل و مقبول و والا

که باشد قدر آن افزون ز احصا

خلاصه، هاتفى آگاه از راز

سحرگاهى چنین برداشت آواز

وصایاى على(علیه‎السلام) دریاى رازست

در گیتى فروز آن نمازست

                                                                                         "بیژن شهرامى"

گروه دین و اندیشه تبیان، هدهدی